Kochani umiłowani w Grozie Czytelnicy! 👹
Skośnooki Strach ma już kolejny wspólny rok za sobą - i jak zawsze trudno mi uwierzyć, jak szybko mija czas w towarzystwie duchów, demonów, klątw, nawiedzonych domów, kaset wideo, upiornych dziewcząt z długimi włosami i wszystkich tych filmowych oraz literackich koszmarów, które tak bardzo kochamy.
Chciałabym Wam z całego serca podziękować za to, że jesteście. Za każde wejście na bloga, każdy komentarz, każdą reakcję, wiadomość, rozmowę i każdy ślad obecności. To właśnie dzięki Wam Skośnooki Strach nie jest tylko miejscem, w którym piszę o azjatyckim horrorze, ale małą społecznością osób, które potrafią zachwycić się klimatem, symbolem, ciszą, niepokojem i opowieściami z mroczniejszej strony kina oraz kultury.
Dziękuję, że kolejny rok zaglądaliście tu razem ze mną do studni Sadako, podążaliście śladami Kayako, odkrywaliście tajemnice Tomie, koreańskich duchów, japońskich yūrei, tajskich szamanek, indonezyjskich klątw i wszystkich tych niesamowitych historii, które pokazują, że horror azjatycki jest czymś znacznie więcej niż tylko straszeniem.
Dziękuję za Waszą cierpliwość, życzliwość i obecność. Za to, że chce Wam się czytać moje teksty - czasem długie, czasem bardzo osobiste, czasem pełne zachwytu, a czasem krytyczne. Każdy taki wspólny rok przypomina mi, że warto pisać, warto szukać, warto wracać do filmów, książek i tematów, które potrafią poruszyć, zaniepokoić i zostać z nami na długo.
Niech kolejny rok Skośnookiego Strachu będzie jeszcze bardziej upiorny, filmowy, klimatyczny i pełen odkryć. Dziękuję, że jesteście częścią tej podróży.
Z serca - dziękuję za kolejny wspólny rok. 👹👺
